طلب شفا از منبر سیدالشهدا
آقای شهیدی یکی از ارادتمندان آیت الله مرعشی نقل میکرد:
«یک شب دیدم ایشان بدون این که چراغ روشن کند داخل حسینیه شد و در تاریکی مشغول دعا و نیایش شد و نگذاشت ما هم همراهش داخل برویم، چون تاخیر کرد نگران شدم که حالش خراب شده باشد، داخل شدم زیر نور ضعیفی که از پنجره به داخل افتاده بود دیدم آیت الله مرعشی نجفی پیراهنش را بالازده و شمکشان را به منبر سیدالشهدا(علیه السلام) میمالند، آقا متوجه شدند که کسی داخل شده است، نزدیک رفتم و گفتم آقا چیزی لازم دارید آقا گفتند:« نه، آمده بودم که شفایم را از سیدالشهدا(علیه السلام) بگیرم» ایشان فردای آن شب برای عمل جراحی عازم تهران بودند و جای عمل جراحی را به منبر میمالیدن تا سیدالشهدا(علیه السلام) او را شفا داده و عمل موفقیت آمیز باشد.
آقای شهیدی میگفت؛ که آقا از من تعهد گرفتند تا ایشان زنده هستند این جریان را جایی نقل نکنم.
شعری زیبا از شاعر یا شاعره ناشناس براتون آماده کردیم برای خواندن این شعر به بروید.
امام علی (ع)می فرمایند:
بِئسَ القَرینُ الغَضَبُ: یُبدِى المَعائبَ ویُدنِى الشَّرَّ وَیُباعِدُ الخَیرَ؛
خشم هم نشین بسیار بدى است: عیب ها را آشکار، بدى ها را نزدیک و خوبى ها را دور مى کند.
(غررالحکم، ج3، ص 257، ح4417)
اَقدَرُ النّاسِ عَلَى الصَّوابِ مَن لَم یَغضَب؛
تواناترین مردم در تشخیص درست کسى است که خشمگین نشود.
(غررالحکم، ج2، ص408، ح3047)